Τρία χρόνια μετά τον **Daniel** και η πόλη συνεχίζει να μετράει… γέφυρες.
Όχι καινούριες. Κατεστραμμένες, κλειστές, μισοτελειωμένες και «υπό κατασκευή».
Ο Daniel πέρασε τον Σεπτέμβριο του 2023. Η ημερομηνία πέρασε στην ιστορία. Οι πληγές που άφησε, όμως, φαίνεται πως αρνούνται πεισματικά να περάσουν στο παρελθόν.
Σχεδόν τρία χρόνια μετά, στα Τρίκαλα εξακολουθούμε να μιλάμε για γέφυρες που περιμένουν αποκατάσταση, άλλες που κατασκευάζονται και άλλες που ακόμη περιμένουν τη σειρά τους.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα η **γέφυρα Γκίκα**.
Το κατάστρωμά της εξακολουθεί να παρουσιάζει προβλήματα, υπάρχουν περιορισμοί στη διέλευση βαρέων οχημάτων και το κόστος της αποκατάστασης έχει αναφερθεί ότι μπορεί να ξεπεράσει τα **10 εκατομμύρια ευρώ**.
Δέκα εκατομμύρια! Με τέτοια ποσά, σε λίγο θα αρχίσουμε να αναρωτιόμαστε αν ήταν οικονομικότερο να ανοίξουμε τούνελ κάτω από τις Άλπεις.
Και το καλύτερο; Ακόμη περιμένουμε.
Πρώτα πρέπει να ολοκληρωθούν άλλα έργα και μετά να πάρει σειρά η συγκεκριμένη γέφυρα.
Την ίδια ώρα, υπάρχει η **πεζογέφυρα του Αγίου Κωνσταντίνου**, η οποία τέθηκε εκτός χρήσης μετά τον Daniel, κατεδαφίστηκε και κατασκευάζεται από την αρχή.
Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, υπάρχει και η **γέφυρα της Μαρούγκαινας, στην πλατεία Κιτριλάκη**.
Μια γέφυρα που έκλεισε, κατεδαφίστηκε το 2024 και σχεδόν δύο χρόνια μετά η περιοχή εξακολουθεί να περιμένει να ξαναενωθεί.
Εδώ βέβαια δεν μιλάμε για γέφυρα που κατέστρεψε ο Daniel. Μιλάμε για ένα ακόμη έργο που προστέθηκε στη μεγάλη λίστα της αναμονής.
Και εκεί δεν περιμένουν μόνο οι πεζοί.
Περιμένουν οι κάτοικοι. Περιμένουν οι επαγγελματίες.
Περιμένει μια ολόκληρη γειτονιά που πληρώνει καθημερινά το κόστος της καθυστέρησης.
**Τελικά, στα Τρίκαλα οι γέφυρες πέφτουν γρήγορα. Το δύσκολο φαίνεται πως είναι να ξανασηκωθούν.**
Και κάπου εδώ αρχίζει το ελληνικό πρωτάθλημα της υπομονής.
Κάθε τόσο ακούμε τις ίδιες λέξεις:
**«Μελέτες». «Χρηματοδοτήσεις». «Εγκρίσεις». «Δημοπρατήσεις». «Ανάδοχοι». «Χρονοδιαγράμματα».**
Μία λέξη μόνο δεν ακούμε:
«ΤΕΛΕΙΩΣΑΜΕ».
Και όσο αυτή η λέξη δεν ακούγεται, οι πολίτες συνεχίζουν να κάνουν παρακάμψεις, οι επαγγελματίες χάνουν δουλειές, η καθημερινότητα δυσκολεύει και μια ολόκληρη πόλη καλείται να θεωρεί φυσιολογικό κάτι που μόνο φυσιολογικό δεν είναι.
Γιατί μια θεομηνία μπορεί να εξηγήσει γιατί μια γέφυρα καταστράφηκε.
**Δεν μπορεί όμως να αποτελεί αιώνια δικαιολογία για το γιατί, τρία χρόνια μετά, δεν έχει αποκατασταθεί.**
Και μια απόφαση κατεδάφισης μπορεί να εξηγήσει γιατί μια άλλη γέφυρα έπαψε να υπάρχει.
Δεν εξηγεί, όμως, γιατί σχεδόν δύο χρόνια μετά οι κάτοικοι εξακολουθούν να περιμένουν να περάσουν απέναντι.
Γιατί τελικά το πρόβλημα δεν είναι μόνο τα εκατομμύρια.
Δεν είναι μόνο οι εργολαβίες.
Δεν είναι μόνο οι μελέτες.
Είναι ο **χρόνος**.
Ο χρόνος που περνά για τον πολίτη δεν επιστρέφεται.
Η επιχείρηση που χάνει πελάτες δεν μπορεί να πληρώσει τις υποχρεώσεις της με «χρονοδιαγράμματα».
Ο κάτοικος που καθημερινά κάνει κύκλους δεν ενδιαφέρεται σε ποιο γραφείο βρίσκεται η επόμενη υπογραφή.
Ο ηλικιωμένος, ο γονιός, ο εργαζόμενος, ο επαγγελματίας θέλουν κάτι πολύ πιο απλό:
**Να μπορούν να περάσουν απέναντι.**
Τόσο απλό.
Και ίσως τελικά αυτή να είναι η μεγαλύτερη γέφυρα που πρέπει να κατασκευαστεί στα Τρίκαλα:
**η γέφυρα ανάμεσα στις ανακοινώσεις και στην πραγματικότητα.**
Γιατί οι πολίτες έχουν ακούσει πολλές ημερομηνίες.
Έχουν δει πολλές μελέτες.
Έχουν ακούσει πολλά εκατομμύρια.
Αυτό που θέλουν πλέον να δουν είναι ένα πράγμα:
**ένα έργο ολοκληρωμένο.**
Αν συνεχίσουμε με αυτούς τους ρυθμούς, όταν ολοκληρωθούν οι γέφυρες μπορεί να μη μας χρειάζονται πλέον.
**Μπορεί μέχρι τότε να έχουμε μάθει να πετάμε από την αγανάκτηση.**
Η πόλη δεν ζητά θαύματα.
Δεν ζητά μακέτες.
Δεν ζητά άλλες υποσχέσεις.
Δεν ζητά ακόμη ένα χρονοδιάγραμμα που λίγο αργότερα θα αντικατασταθεί από ένα καινούριο.
**Ζητά έργα.**
Έργα που να ξεκινούν.
Έργα που να προχωρούν.
Και –κυρίως– **έργα που να τελειώνουν πριν γεράσουν οι άνθρωποι που τα περιμένουν.**