Υπάρχει μια φράση που την ακούμε συχνά από μοτοσικλετιστές: «Έλα μωρέ, εδώ δίπλα πάω». Κι όμως, τα περισσότερα λάθη δεν γίνονται στα μεγάλα ταξίδια. Γίνονται στη μικρή διαδρομή. Στα δύο λεπτά. Στα πέντε τετράγωνα. Στη διαδρομή που την ξέρεις απ’ έξω. Εκεί που πιστεύεις ότι δεν θα συμβεί τίποτα. Μόνο που η άσφαλτος δεν ρωτάει αν πας μακριά ή κοντά. Δεν ρωτάει αν είσαι έμπειρος. Δεν ρωτάει αν οδηγείς χρόνια. Δεν ρωτάει αν «το ελέγχεις». Μια στιγμή αρκεί. Ένα αυτοκίνητο που δεν σε είδε. Ένα φρενάρισμα. Ένα πεζοδρόμιο. Λίγο χαλίκι. Ένα λάθος, δικό σου ή κάποιου άλλου.
Και ξαφνικά, από αναβάτης γίνεσαι σώμα πάνω στην άσφαλτο. Και τότε δεν μετράει πόσο καλή μηχανή έχεις. Δεν μετράει πόσο καλός οδηγός είσαι. Δεν μετράει αν πήγαινες «μόνο με 50». Μετράει ένα πράγμα: αν το κεφάλι σου προστατεύεται. Το κράνος δεν είναι για την τροχαία. Δεν είναι για να μη γράψει πρόστιμο ο αστυνομικός. Δεν είναι για να δείχνεις σωστός στους άλλους. Το κράνος είναι για τη μάνα σου που περιμένει να γυρίσεις. Για τον πατέρα σου που θα σηκώσει το τηλέφωνο. Για τη γυναίκα σου, τον άντρα σου, τα παιδιά σου, τους φίλους σου.
Για όλους εκείνους που δεν θέλουν να ακούσουν μια πρόταση που αρχίζει με το «δυστυχώς». Και πάνω απ’ όλα, είναι για εσένα. Γιατί το κεφάλι δεν αλλάζει. Η μηχανή φτιάχνεται. Το πλαστικό αλλάζει. Τα σίδερα αντικαθίστανται. Το κράνος πετιέται και αγοράζεις άλλο. Το κεφάλι σου όμως όχι. Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, η σωστή χρήση κράνους μπορεί να μειώσει τον κίνδυνο θανάτου σε τροχαίο με μοτοσικλέτα πάνω από έξι φορές και τον κίνδυνο εγκεφαλικής βλάβης έως και 74%. Δεν είναι θεωρία. Δεν είναι υπερβολή. Είναι η διαφορά ανάμεσα στο «χτύπησε, αλλά ζει» και στο «δεν γύρισε ποτέ». Κάποιοι λένε: «Με ενοχλεί».
«Ζεσταίνομαι». «Δεν πάω μακριά». «Δεν τρέχω». «Είμαι προσεκτικός». Η απάντηση είναι απλή: Δεν χρειάζεται να τρέχεις για να χτυπήσεις. Δεν χρειάζεται να φταις για να πέσεις. Δεν χρειάζεται να πας μακριά για να μη γυρίσεις. Στα 50 km/h, η πτώση δεν είναι μικρή. Είναι βίαιη. Το σώμα εκτοξεύεται. Το κεφάλι βρίσκει άσφαλτο, κράσπεδο, αυτοκίνητο, κολόνα. Εκείνη τη στιγμή δεν έχεις χρόνο να βάλεις κράνος. Δεν έχεις δεύτερη σκέψη. Δεν έχεις δεύτερη ευκαιρία — εκτός αν την έχεις φορέσει από πριν. Το κράνος δεν σε κάνει άτρωτο. Δεν ακυρώνει το ατύχημα. Δεν υπόσχεται ότι δεν θα πονέσεις.
Αλλά μπορεί να κρατήσει το πιο πολύτιμο σημείο του σώματός σου ζωντανό. Και αυτό αρκεί. Γι’ αυτό, πριν βάλεις μπροστά τη μηχανή, κάνε μια παύση. Όχι μεγάλη. Μόνο ένα δευτερόλεπτο. Πιάσε το κράνος. Φόρεσέ το σωστά. Δέσε το λουρί. Μην το έχεις στον αγκώνα. Μην το έχεις κρεμασμένο στη μηχανή. Μην το φοράς απλώς για τα μάτια του κόσμου. Το κράνος που δεν είναι δεμένο, τη στιγμή της σύγκρουσης μπορεί να φύγει πριν σε προστατεύσει. Κι αν έχεις παιδί, φίλο, αδερφό, σύντροφο που οδηγεί χωρίς κράνος, μην το προσπεράσεις. Μην πεις «δική του ζωή είναι».
Καμιά ζωή δεν είναι μόνο δική μας όταν υπάρχουν άνθρωποι που μας αγαπούν. Πες του την αλήθεια. Όχι με θυμό. Με αγωνία. Πες του: «Σε θέλω πίσω. Όχι τη μηχανή σου. Εσένα». Η μαγκιά δεν είναι να οδηγείς χωρίς κράνος. Η μαγκιά είναι να γυρίζεις σπίτι. Η μαγκιά είναι να προστατεύεις τη ζωή σου. Η μαγκιά είναι να μπορείς αύριο να ξανακαβαλήσεις. Γιατί στο τέλος, η επιλογή είναι απλή: Ή χτυπάει το κράνος. Ή χτυπάει το κεφάλι σου. Φόρα το , δέστο κάθε φορά. Το κράνος δεν είναι αξεσουάρ. Είναι η δεύτερη ευκαιρία σου.