Αφορμή για όλα στάθηκε μια κουβέντα που είχα με κάποιους φίλους για την υπογεννητικότητα στη χώρα μας. Μια κουβέντα που ξεκίνησε απλά, αλλά όσο προχωρούσε τόσο πιο καθαρά φαινόταν το μέγεθος του προβλήματος. Γιατί η υπογεννητικότητα δεν είναι ένας ψυχρός αριθμός σε έναν πίνακα. Είναι η εικόνα μιας Ελλάδας που γερνάει, που αδειάζει και που κινδυνεύει να βρεθεί σε λίγα χρόνια μπροστά σε μια σκληρή πραγματικότητα.
Η υπογεννητικότητα δεν είναι απλώς ένα κοινωνικό πρόβλημα. Είναι εθνική απειλή. Είναι η σιωπηλή κατάρρευση μιας χώρας που βλέπει το μέλλον της να μικραίνει χρόνο με τον χρόνο. Κι όμως, όσοι κυβερνούν κάνουν πως δεν βλέπουν. Μιλούν για ανάπτυξη, για αριθμούς, για πλεονάσματα και επιτυχίες, αλλά δεν απαντούν στο βασικό ερώτημα: ποιος θα ζει σε αυτή τη χώρα σε λίγα χρόνια;
Η Ελλάδα δεν κινδυνεύει μόνο από εξωτερικούς εχθρούς. Κινδυνεύει από την αδιαφορία, την ανικανότητα και την πολιτική μυωπία εκείνων που αντιμετωπίζουν την οικογένεια σαν προεκλογικό σύνθημα και όχι σαν θεμέλιο της κοινωνίας. Δεν γίνεται να ζητάς από τους νέους ανθρώπους να κάνουν παιδιά, όταν τους έχεις καταδικάσει σε μισθούς επιβίωσης, πανάκριβα ενοίκια, ανασφάλεια, εξοντωτικούς φόρους και ένα κράτος που θυμάται την οικογένεια μόνο στις κάμερες.
Οι κυβερνώντες οφείλουν να σκύψουν πραγματικά πάνω στο πρόβλημα. Όχι με επικοινωνιακά τρικ, όχι με ψίχουλα και επιδόματα της στιγμής, αλλά με γενναίες αποφάσεις. Με σοβαρή στεγαστική πολιτική, αξιοπρεπείς μισθούς, ουσιαστική στήριξη στη μητέρα και στον πατέρα, δωρεάν δομές για τα παιδιά, φορολογική ανάσα στις οικογένειες και πραγματική προοπτική για τους νέους.
Γιατί αν συνεχίσουμε έτσι, το τίμημα θα είναι βαρύ. Σε λίγα χρόνια θα φτάσουμε να δουλεύει το ένα πέμπτο του πληθυσμού — ίσως και λιγότερο — για να συντηρεί τους υπόλοιπους. Το ασφαλιστικό θα πιεστεί ασφυκτικά, τα νοσοκομεία θα γονατίσουν, η οικονομία θα στεγνώσει και ο κοινωνικός ιστός θα διαλυθεί. Και τότε κανένα διάγγελμα, καμία ωραία λέξη και καμία κυβερνητική φιέστα δεν θα μπορεί να κρύψει την αλήθεια.
Η υπογεννητικότητα είναι το καμπανάκι που χτυπά εδώ και χρόνια. Το ερώτημα είναι αν οι κυβερνώντες θα ξυπνήσουν πριν να είναι αργά ή αν θα συνεχίσουν να διαχειρίζονται την παρακμή με δελτία Τύπου.
Η Ελλάδα δεν χρειάζεται άλλες υποσχέσεις. Χρειάζεται πολιτική ευθύνη, σχέδιο και τόλμη. Γιατί μια χώρα χωρίς παιδιά είναι μια χώρα χωρίς αύριο. Λιγότερα